خزان!جفازتوبسیاردیده ام

توبه ضرب سیلی

رخسارزیبای گلهایم راكه باسیلاب مژگانم پروریده بودم

پژمرده كردی

نازنین گلهایم راآزارمده

به زیبانهالان باغم ستم روامدار

زیراكه من باغ بیشمار

بادستهای خسته وقلبی شكسته

آنهارابرای محبوبم پرورش داده ام

دوستی واقعی تخمین نیازدیگران است ونه اظهاراحتیاج خویشتن

آنهاكه آفتاب رابه زندگی دیگران هدیه می كنند،خودنمی توانندكه ازآن سهمی ببرند

توآن نخ طلایی هستی كه همه قلبم رابه هم می دوزی

قبل ازقعل عاشق شدن،باتوبودن بهترین فعل جهان است

دوست واقعی منم كه دلم همیشه نیازمندتوست

به زنجیره مهربانی هایكی هست كه سرانجام دلم رالبریزمی كند

درزندگی همه چیزعادلانه نیست،بهتراست بااین حقیقت كناربیاییم

دنیابرای عزت نفسمان اهمیتی قائل نیست،پس بهتراست قبل ازآنكه نسبت به خودمان احساس خوبی داشته باشیم،كارمثبتی انجام دهیم

زبان دوستی واژه نیست بلكه معناست

آدمهایی هستندكه دنیاراروشن می كنندتنهابخاطرحضورشان

قصه خیلی سادس!هرروزصبح كه ازخواب پامی شیم.تصورمون اینه كه واقعا"بیدارشدیم،امااگرخوب دقت كنیم،می بینیم كه خبری ازبیداری نیست.تازه اول به خواب رفتنمونه.اول اینكه چشمهامون روبه روی واقعیتهاببندیم.

سالهاست یادگرفتیم،بیداری فقط مال قهرمانهای توی قصه هاست،حق وعدالت فقط یك آرمانه،كلماتی قشنگ واسه سخنرانیهاكه بابلندگفتنشون،چرت مستمعین روپاره كنیم وبهانه ای برای نوشتن مقاله های تكراری وتوخالی!

چنان توی روزمرگی غرق شدیم كه یادمون می ره حتی یك گام واسه آرمانهاوهدفهامون برداریم،تازه اگرچیزی به این اسم واسمون مونده باشه!

بیاین باخودمون صادق باشیم.

درطول روزچندبارخودمون روبه خواب می زنیم وواقعیتهارونادیده می گیریم وقصه زندگیمون روتبدیل به خواب غفلتی طولانی كردیم كه زحمت بیدارشدن ازاون روهیچوقت نمی خواهیم به خودمون بدیم.

تاحالافكركردیدكه چطورشدیادگرفتیم ساده ازكنارمسائل مهم بگذریم وبی خیال باشیم؟

عجیبه شدیم بازیگررویاهای شیرین دیگران،اونطوری زندگی می كنیم كه تونمایشنامه های بی محتواازماخواسته می شه وخودمون هیچ دیالوگی برای گفتن نداریم.

كاش یكی پیدابشه وبه مایه تكونی بده.

یكم،شایدیكم به خودمون بیاییم.

آیازندگی فقط اینه كه هرروز،واسه شب كردنش حاضرباشیم هركاری بكنیم،بدون اینكه دنبال چیزمهمتری جزسیركردن شكم خودمون باشیم،اونم به این خاطركه جبرجامعه ازمااینطورخواسته!چون بقیه مشغول این زندگی خواب آلودن.تاكی به خودمون دروغ می خواهیم بگیم؟

تاكی صداقت رومسخره كنیم وبازندگی پرازریاعشق كنیم؟

كاش یكی پیداشه وماروازخواب غفلت بیداركنه،بایك سطل آب معرفت وبایه تكون صداقت.

خواب زمستونی مااینقدرسنگین شده كه هیچ صدایی روی مااثرنداره،دوروبرمونم اونقدرهواسرده كه هروقت می یایم یكم عوض بشیم،زودسردمی شیم!

شایدهم واقعاًنمی خواهیم عوض بشیم،آخه این راهی هست كه خودمون واسه راحتی انتخاب كردیم وشیرینی اون بدجوری به مامزه كرده.برای شمامثال نمی زنم چه خوابهایی.فقط كافیه یك روزصبح كه ازخواب پاشدید،یكم چشماتون روبمالیدودقت كنیدبرای راحتی خودمون تاشب چندبارچشمامون روبه روی واقعیتهامی بندیم ودم نمی زنیم.

كاش تلاش كنیم روی بعضی كلمات یه خط گنده بكشیم!

خط قرمزی روی"بی خیالی"،"به ماچه"،"بگذریم"،"همینی كه هست"،"همه اینطورن"و...وازمسائل دوروبرمون به سادگی نگذریم،شایددنیای خودودیگران روزیباتركنیم وشاید...

می دونستیدکه آدم فقط یک باربه دنیامی یاد؟

نگیدجوابشومی دونیدکه مطمئن هستم نمی دونستیدکه فقط یکباربه دنیامی یاییم!

حالاتاآخرمطلبوبخونید،بعدتصمیم بگیرید.

اگرمی دونستیم که سعی می کردیم خودمون نقشهامون روتوی بازی روزگارتعیین کنیم،چیزهایی که خودمون دوست داریم وبه دردمون می خوره!

همیشه طوری زندگی می کنیم مثل اینکه بارهافرصت زندگی کردن داریم وبارهامی تونیم متولدبشیم ویه راه ناتمومه!

تاقبل ازکنکورکه چشم وگوش بسته می ریم مدرسه ومی یاییم خونه وازهرهزارتامون یه دونه نابغه ازمون درمی یادکه اونم توی این بی سروسامونی می ذاره می ره اون وره آب(مثل اینکه درعمربعدی می تونه توی وطنش زندگی کنه!)

بقیه هم یکی دوسال ازعمرمون روبرسراون یازده دوازده سال،برسرپروخالی کردن مغزمون می گذاریم ومعلوم نیست که آخرش چی بلدشدیم که ادعای رفتن به دانشگاه روداریم.جالب اینه که همه چی برامون برنامه ریزی شده وفلشهاهمه جلورونشون می دن وکناره جاده پره ازتابلوی توقف مطلقا"ممنوع،بدون اینکه یک لحظه فرصت تأمل وفکرکردن داشته باشیم،توی این مسیرحرکت می کنیم.

خلاصه درپشت سدکنکورچه شیرینهاکه بی فرهادمی شن وچه رزها،بی جک!

تاازهرصدتایی10نفری واردکعبه آمال(بابادانشگاه خودمون)بشه.بااینحال هنوزهم جمعیت فراوانی درحال مبارزه باغول بی شاخ ودم کنکورهستند.به هرحال منظورمون فعلا"جوونای خوشبخت وارددانشگاهه!

بعدازکلی خوش به حال شدن،برامون جامی افته که نه،خبری هم نیست اینجا(توی دانشگاه)وبه همین خاطریه شش هفت نفری روبابهانه های جورواجور،جزوه،بحث،نشریه،انجمن،پرسیدن ساعت،محل کلاسا،گرفتن ژتون وهزاربهانه باکلاس وبی کلاس دیگه دوست خودمون می کنیم(البته به چشم خواهروبرادری!)واین چندسال روباکوله باری ازمحبت وعاطفه می گذرونیم،همراه بادستانی پره ازبی دانشی وخلاصه یک مدرک می دن دستمون وبعدبه عنوان سازنده جامعه واردش می شیم!

ازاونجاییکه جامعه قبلا"توسط ازمابهترون ساخته شده،نیازی به ساخت توسط مانیست وبایدیه چندوقتی خیابون مترکنیم.(به خاطربعضی مسائل دورتندادامه فیلم روببینید)باسه بند(پ)هرجورشده یک کارباحقوق بخوربمیر(نمیر)گیرمی یاریم.زن می گیریم  یاشوهرمی کنیم(البته درمواردنادردیده شده که بعضی دوستان تقواپیشه می کنند)وبعدازچندسال بچه دارمی شیم وبچه هامون به سرنوشت خودمون دچارمی شن(یعنی همون تکرارها)البته بایکم فرزندسالاری وحقوق بشر.همه زندگیمون روبراشون می دیم،اماقدرمون رونمی دونن.باحقوقی بازنشسته می شیم ودربی کسی درخانه سالمندان فوت می شیم!

البته درآخرهای عمرومون هنوزبه آینده فکرمی کنیم،به تولددوباره واینکه فردایی بهترمی یاد!

اگرمی دونستیم که فقط یک بارزندگی می کنیم،جون من نباشه جون خودتون اینطوری زندگی می کردید؟!پس بهتره یکباربابررسی دقیق کارهامون درزندگی طوری برنامه ریزیِ کنیم،مثل اینکه فقط یکبارزندگی می کنیم وازلحظه لحظه عمرمون،بیشتراستفاده کنیم ولذت ببریم.

هنگامیکه ناسابرنامه فرستادن فضانوردان به فضاراآغازکردبامشکل کوچکی روبروشد.آنهادریافتندکه خودکارهای موجوددرفضابدون جاذبه کارنمی کنند.جوهرخودکاربه سمت پایین جریان نمی یابدوروی سطح کاغذنمی ریزد.

برای حل این مشکل آنهاشرکت مشاورین اندرسون راانتخاب کردند.تحقیقات بیش ازیک دهه طول کشیدو۱۲میلیون دلارصرف شدودرنهایت آنهاخودکاری طراحی کردندکه درمحیط بدون جاذبه می نوشت.

زیرآب کارمی کرد.

روی هرسطحی حتی کریستال می نوشت وازدمای زیرصفرتا۳۰۰درجه سانتیگرادکارمی کرد.

اماروسهاراه حل ساده تری داشتند،آنهاازمداداستفاده کردند!!!

روزی ملانصرالدین به همسرش گفت:

برایم شیرینی درست كن كه تعریف آنرافراوان ازثروتمندان شنیده ام.

همسرش می گوید:

آردگندم نداریم.

ملامی گوید:

آردجواستفاده كن.

همسرش می گوید:

شیرهم نداریم.

ملاجواب می دهد:

به جایش آب بریز.

همسرملامی گوید:شكرهم نداریم.

ملاپاسخ می دهد:

شكرنمی خواهد.

همسرملادست به كارمی شودوباآردجووآب به اصطلاح شیرینی می پزد.

ملابعدازخوردن،قیافش درهم می رودومی گوید:

چه ذائقه بدی دارنداین ثروتمندها!!!

خانمی‌ ازمنزل‌ خارج‌ شدودرجلوی‌ درحیاط باسه‌ پیرمردمواجه‌ شد.زن‌ گفت‌:

شماهارانمی‌شناسم‌ ولی‌ بایدگرسنه‌ باشیدلطفا”به‌ داخل‌ بیاییدوچیزی‌ بخورید.

پیرمردان‌ پرسیدند:

آیاشوهرت ‌منزل‌ است؟

زن‌ گفت:

خیر،سرکاراست‌.

آنهاگفتند:

مانمی‌توانیم‌ داخل‌ شویم‌. بعدازظهرکه‌ شوهرآن ‌زن‌ به‌ خانه‌ بازگشت‌ همسرش‌ تمام‌ ماجرارابرایش‌ تعریف‌ کرد.

مردگفت‌:

حالابروبه‌ آنهابگوکه‌ من‌ درخانه‌ هستم‌ وآنهارادعوت‌ کن‌.سپس‌ زن‌ آنهارابه‌ داخل‌ خانه‌ راهنمایی‌ کرد،ولی‌ آنهاگفتند:

مانمی‌توانیم‌باهم‌ داخل‌ شویم‌.

زن‌ علت‌ راپرسیدویکی‌ ازآنهاتوضیح‌ دادکه‌:

اسم‌ من‌ ثروت‌ است‌ وبه‌ یکی‌ دیگرازدوستانش‌ اشاره‌ کردوگفت‌ اوموفقیت‌ ودیگری‌ عشق‌ است‌.حالابروومسئله‌ راباهمسرت‌ درمیان ‌بگذاروتصمیم‌ بگیریدطالب‌ کدامیک‌ ازماهستید!؟

زن‌ ماجرارابرای‌ شوهرش‌ تعریف‌ کرد.

شوهرکه‌بسیارخوشحال‌ شده‌ بودباهیجان‌ خاص‌ گفت‌:

بیاثروت‌ رادعوت‌ کنیم‌ ومنزلمان‌ رامملوازدارایی‌نماییم‌.امازن‌ بااومخالفت‌ کردوگفت‌:

عزیزم‌ چراموفقیت‌ رانپذیریم‌!

دراین‌ میان‌ دخترشان‌ که‌ تااین‌لحظه‌ شاهدگفتگوی‌ آنهابودگفت‌:

بهترنیست‌ عشق‌ رادعوت‌ کنیم‌ ومنزلمان‌ راسرشارازعشق‌کنیم‌؟

سپس‌ شوهربه‌ زن‌ نگاه‌ کردوگفت‌:

بیابه‌ حرف‌ دخترمان‌ گوش‌ دهیم‌،برووعشق‌ رابه‌ داخل‌دعوت‌ کن‌.

سپس‌ زن‌ نزدپیرمردان‌ رفت‌ وپرسیدکدامیک‌ ازشماعشق‌ هستید؟

لطفا”داخل‌ شویدومهمان‌ ماباشید.دراین‌ لحظه‌ عشق‌ برخاست‌ وقدم‌ زنان‌ به‌ طرف‌ خانه‌ راه‌ افتاد.

سپس‌ آن‌ دونفرهم‌ بلندشده‌ ووی‌ راهمراهی‌ کردند.

زن‌ باتعجب‌ به‌ موفقیت‌ وثروت‌ گفت‌:

من‌ فقط عشق‌ رادعوت‌ کردم‌!

دراین‌ بین‌ عشق‌ گفت‌:

اگرشماثروت‌ یاموفقیت‌ رادعوت‌ می‌کردیددونفرازمامجبوربودندتابیرون‌منتظربمانند، امازمانی‌ که‌ شماعشق‌ رادعوت‌ کردید،هرجاکه‌ من‌ بروم‌ آنهانیزهمراه‌ من‌ می‌آیند.

هرکجاعشق‌ باشددرآنجاثروت‌ وموفقیت‌ نیزحضوردارد.